Gelukkig was ik juist toe aan een nieuw abonnement en sinds een paar dagen ben ik de trotse bezitter van een samsung galaxy sii. Een witte uiteraard. (Mijn eerste mobieltje was al wit en alle opvolgers sindsdien!). Dus, kom maar op met wordfeud, whatsappen en met tips voor must-have-apps!

Het leuke aan het werken in een kleine organisatie is dat je heel dicht op het hele bedrijfsoperationele proces zit: van directeur tot fianancial controller tot laborant, je hebt met iedereen te maken en loopt bij iedereen binnen. Het brengt ook andere werkzaamheden met zich mee, naast het uitvoeren van onderzoek: zo moeten er offertes gemaakt worden voor klanten en ben ik nu bezig met het schrijven van teksten voor het foldermateriaal.

Afgelopen week heb ik veel geleerd over de bedrijfsvoering. Aan de hand van de OGSM methode (Objective, goals, strategy, measures) hebben we (met een select gezelschap) de strategie voor de komende tijd besproken en bepaald. Met deze methode vat je de hele bedrijfsstrategie samen op één A4′tje. Dat leverde flinke discussies op, maar ook veel goede plannen voor de komende tijd. De doelen zijn ambitieus, maar haalbaar en ik ben benieuwd waar we volgend jaar staan (en vooral of dat klopt met de objective)…

En wat is het onvoorstelbaar dat ons eigen kleine meisje vorig jaar net zo klein was. Zo klein! Onvoorstelbaar!

Dit weekend maakten we kennis met Max, de pup van Charissa. Hij doet zijn naam nog geen eer aan, wat een kleintje! Wat een poepie! En wat heeft zo’n lekker klein speels hondje al scherpe tandjes!

Ook de reactie van Charlotte was geweldig om te zien: eindelijk beestjes die niet, net als onze katten, heel hard maken dat ze uit de voeten komen, maar juist naar je toekomen. Héél dichtbij zelfs! Zo dichtbij dat ze giegelend als een heus meisje aan de kant moest duiken, haha.

Bij het lang-zal-ze-leven zingen kwam Charlottes “Hoewaaaa” er schattig net achteraan en traditiegetrouw kreeg ze haar eigen stukje slagroomtaart. Toen we die voor haar neerzetten, sperde ze als een hongerig vogeltje haar mond open: “Stop er maar wat in!”. Maar toen het voeren uitbleef, keek ze nog een keer schuin opzij en boog daarna het nog steeds opengesperde mondje zo de slagroomtaart in. Niks met de handjes eten, gewoon direct van de taart happen! Met een snoet vol slagroom zat ze lekker te smikkelen! 

Met de verjaardagsmuts, een grote slagroomtaart met de vrolijke foto van de post hieronder erop afgebeeld en veel visite was de verjaardag een heus feestje! De kleine meid is overladen met kadootjes, waarvan het merendeel muziek of andere herrie maakt…. van je (schoon)familie moet je het hebben!

Nichtje Kayleigh hielp Charlotte wel met uitpakken toen het haar niet snel genoeg ging en wat hebben die meiden daarna lief samen gespeeld met de kadootjes. Op een gegeven moment hadden ze echt de slappe-lach-dikke-pret met het stoeien op bed.

Met al die nieuwe indrukken, gezellige visite en alle drukte was het dan ook niet verbazingwekkend dat ze na het vertrekken van de (meeste) visite compleet afgepeigerd vroeg op bed lag, hopelijk te dromen van alle visite en kadootjes…

Het kinderdagverblijf heeft voorkeur voor gezonde traktaties en geeft ongezonde traktaties mee naar huis, zodat de ouders zelf kunnen bepalen of ze het aan hun kind geven. Wat wij allemaal al mee naar huis hebben gekregen is onvoorstelbaar: bounty’s, marsen… het is meer regel dan uitzondering dat er een klein plastic zakje meegegeven wordt, volgestopt met snoep, koekjes, een pakje drinken en een klein speelgoedje. Het wordt steeds meer, lijkt het wel. Tja. Doe je daar dan aan mee, aan die overtreffende traktatiemafia?

Charlotte trakteert morgen iets dat ze zelf al kan en mag eten met haar één jaar en ook nog iets dat zijzelf lekker vindt. Het mag er natuurlijk wel feestelijk uitzien en dat doen deze soepstengels met een vrolijk vingerpopje zeker!

Met wat verstevigende en plakvlieseline blijft ie goed staan en klitteband aan de achterkant zorgt ervoor dat de muts niet te strak kan zitten. Met zo’n vrolijke verjaardagsmuts is het straks niet te missen wie het feestvarkentje is!

Ons bijna éénjarig monstertje kan al heel goed zelfstandig zitten en dus zetten we haar, dik ingepakt als een Michelin-mannetje in een lekker warm ski-pak, op de slee. Dat was leuk, weer eens anders dan gewoon wandelen in de wagen. Heel voorzichtig (weet je hoe snel je een slee met daarop nog geen 10 kilo omhoog trekt?) trokken we de slee voort en dat ging perfect! Okee, op twee keer na dat ze toch niet helemaal kon corrigeren voor een klein hobbeltje en we haar in slow-motion van de slee zagen kiepen. Patsboem in de sneeuw. Mèn wat is dat koud! En dan heb je nog van die ouders die je heel hard uitlachen ook…  Maar een frissere neus kun je niet halen met dit weer!